การรักใครสักคนมันทรมารมากขนาดนนี้เลยเหรอ

มันทำให้ฉันต้องมานั่งร้องไห้ไ้ด้ทุกวันอย่างนี้

แล้วจะลบความรู้สึกนี้ได้ยังไงในเมื่อมันรักไปแล้ว

ไม่ใช่ว่าไม่เหนื่่อยไม่ใช่ว่าไม่อยากให้มันทรมารไปมากกว่านี้

แต่มันหยุดไม่ได้หยุดรักไม่ได้

....เมื่อก่อนเป็นคนที่ฉันไม่รู้จักแต่ฉันแอบชอบเค้ามา1ปีเต็ม

แล้วทำไมคนที่ฉันรู้จักกับเมื่อก่อนถึงได้ต่างกันอย่างนี้

แล้วทำไมฉันต้องรักคนปัจจุบันของแก

ถ้าเปลี่ยนใจไปรักใครได้ฉันรักไปแล้ว

ไม่ต้องให้แกหรือใครมาสั่ง

ทำไมฉันต้องเป้นแบบนี้ด้วยนะ

เจ็บกับทรมารมันต่างกันมาก

ฉันเข้าใจในวันนี้เอง

แผลที่เกิดกับตัวยังไม่สามารถทำให้ฉับเจ็บได้มากกว่านี้อีกแล้ว

...............................

เลือด.....

ต้องเจ็บทั้งตัวและหัวใจไปอีกนานแค่ไหนละ

ความรู้สึกเค้ามันเป้นของเล่นแกไปแล้วสินะ

ไม่อยากร้องไห้ทุกวันอย่างนี้หรอกนะ

แต่น้ำตามันไหลเอง

จะไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

เดี๋ยวจะเป็นการเข้าข้างตัวเองคิดไปเองฝ่ายเดียว

เพราะความจริงที่ได้รุ้มาทำให้ทรมารจริงๆ

ถ้าวันหนึ่งไม่มีเค้าแกจะคิดถึงเค้าเหมือนที่เค้าคิดถึงแกบ้างไหม.......